La Voz de Galicia – 19 de octubre, 2025 →
Somos catro irmás e cada unha é un mundo. Eu achácoo ao feito de que entre a maior de todas (Teté) e a máis pequena (eu) hai trece anos de diferenza. Cada unha de nós foi criada nun momento histórico e persoal por completo diferente, e iso ten que afectar moito, ao fin e ao cabo non é o mesmo nacer en Caracas e volver a Ourense nos últimos anos da ditadura, que nacer en Ourense en plena democracia. Ou iso creo eu, pois todo isto son as miñas conxecturas. Á nosa nai nunca lle deu por falar das diferenzas na crianza entre unhas e outras (desas cousas non se fala), pero sempre dixo que eramos moi diferentes, e que para ela era importante que nos desenvolvésemos como seres independentes…
Hoxe tiña en mente unha columna sobre o que implica nacer nun momento concreto da vida familiar. Sobre o que implica ser a primeira, a segunda, a terceira ou a cuarta. Pero de súpeto entrou unha desas mensaxes que envía unha das irmás cun meme ou un vídeo que para ela é moi gracioso, e comecei a preguntarme nas grandes diferenzas que hai entre o noso sentido do humor. Por que hai cousas que nos fan moita graza a unhas, e ningunha graza ás outras? Que nos leva a desenvolver un sentido do humor tan radicalmente diferente? E penso naquel Cantinflas que tanto facía rir ao meu pai, e no difícil que me resulta atoparlle a graza agora; pero tamén na idea de que cada vez que o vexo, lembro ao meu pai sorrindo.
O sentido do humor é algo tan complexo e tan diverso coma cada un de nós. E aínda que non sempre somos conscientes de por que nos fan graza as cousas que nos fan graza, a realidade é que, dalgún xeito, sen saber moi ben nin como nin por que, esas cousas nos definen.
