La Voz de Galicia – 21 de diciembre, 2025 →
Hoxe entra o inverno. Un inverno gris, chuvioso, frío. Como ten que ser o inverno nesta parte do mundo. Unha estación que comeza co día máis curto do ano e a noite máis longa. A noite máis longa! E é curioso pensar como muda o humor, o estado de ánimo, o espírito de cada un nesta época. Se cadra polo ímpeto dunhas festas que nos invaden coa obriga de sentir felicidade, se cadra porque si, porque a luz do día alumea menos tempo ou porque o tempo non axuda a que fagamos vida social… Pois aínda que non queiramos, aínda que non nos sintamos con ganas, nalgunhas ocasións a vida social axuda a que nos sintamos algo mellor.
Atribúese a Goethe a cita de que “ás veces o noso destino aseméllase a unha árbore froiteira en inverno. Quen pensaría (…) que esas ramas ríxidas reverdecerán e florecerán na primavera?”. E nestes días nos que o mundo anda tan revolto, nos que a humanidade nos asusta coa súa crueldade, unha ten que aferrarse a aquilo que traia algo de esperanza: un poema, unha canción, un café cun ser querido… Quizais o máis complexo destas datas sexa atopar o equilibrio entre o que sentimos e o que se supón que temos que sentir, ou o equilibrio moral entre as nosas circunstancias e as dos que nos rodean, ou simplemente o equilibrio… que difícil é atopar o equilibrio!
A natureza ensínanos acotío que todo cambia arredor de nós, que todo está conectado: esa choiva con ese verde, ese frío con eses grelos. Ensínanos que, a pesar das circunstancias, a vida segue, dun xeito ou doutro. E nós, no medio de todo iso, temos que aprender a convivir coa realidade que nos tocou, pois sempre houbo invernos grises, pois “nunca choveu que non escampara”…
