Magia cotidiana

La Voz de Galicia – 5 de enero, 2024 →

Cristina PatoA pesar de todas as cousas que están caendo arredor de nós; a pesar das guerras, dos xenocidios, da precariedade, das inxustizas, temos que intentar atopar algo de maxia na nosa existencia, pois se non o facemos hai días nos que é case imposible tirar cara adiante.

Esta semana espertei cun amencer de cor laranxa tirando a rosado. Era coma un amencer-solpor, pois, se non fora pola hora do día, semellaba un deses solpores máxicos de verán. Pero era un amencer máxico de inverno. E por iso quedei mirando para el a través da miña fiestra e decidín que non me movería dela até que marcharan as cores. Pero as cores tardaban en marchar, e eu seguía alí, pasmando, mirando para o colorido abano dun sol que non lograba ver desde a miña casa. E cando por fin apareceu o gris habitual destes días, decateime de que as cores quedaran comigo, e dalgún xeito o día avanzou de cor laranxa, e rosado, pero non gris, a pesar da néboa e a friaxe.

O ioga nunca foi para min. Intenteino moitas veces, especialmente cando na miña outra vida andaba de xira pola India todos os anos. Pero pasmar mirando á natureza (ou a algunha escena cotiá) dáseme bastante ben. E coido que, segundo o que entendo dos meus amigos ioguis, ese xeito que teño de pasmonear, ou de abraiarme acotío, é o que me mantén sa. É o meu ioga particular.

Atopar a maxia no noso día a día non sempre é doado. O urxente sempre se mete polo medio e non nos deixa pensar máis que na nosa supervivencia, ou na dos nosos. Pero neste ano recentemente estreado prometinme que lle daría máis tempo ao importante e menos ao urxente: prometinme que atoparía o tempo para pasmar e deixarme marabillar pola beleza do cotián…

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.